Zapewnienie właściwego komfortu termicznego wewnątrz budynku jest  w naszym klimacie jedną z bardziej istotnych kwestii, z którymi musi się zmierzyć każdy użytkownik lub osoba planująca budowę domu lub obiektu użytkowego. Ze względu na chłodne zimy, niezbyt ciepłą wczesną wiosnę i późną jesień każdy budynek powinien być wyposażony w odpowiednio wydajne źródło ciepła.
Materiały dociepleniowe czyli jakie?

Wysokie koszty pozyskiwania energii sprawiają jednak, że ważna jest zarówno wysoka efektywność wykorzystywanego systemu ogrzewania, jak i zminimalizowanie strat ciepła. Niezależnie od konstrukcji budynku najlepszym sposobem ograniczenia ucieczki energii jest zastosowanie dobrej jakości materiałów termoizolacyjnych. Budynek z poprawnie wykonanym dociepleniem będzie znacznie tańszy  w użytkowaniu. Poza niższymi rachunkami za ogrzewanie można  zyskać również wyższy komfort latem, ponieważ wnętrze będzie się nagrzewać w znacznie mniejszym stopniu. Zobaczmy, jakie materiały mogą być wykorzystywane do ocieplania budynku i sprawdźmy, w jaki sposób się je instaluje.

Wełna mineralna do termoizolacji

Powłoka termoizolacyjna, która zabezpiecza budynek przed utratą ciepła, jest układana zarówno na wszystkich ścianach zewnętrznych, jak i na dachach i podłodze wylewanej na gruncie, a także na stropach. Odpowiednia grubość warstw oraz niski współczynnik przewodzenia ciepła pozwalają na uniknięcie nadmiernego wychładzania budynku, a w większości przypadków powłoka termoizolacyjna pełni także rolę izolacji akustycznej. Najpopularniejszymi materiałami używanymi do docieplenia budynku jest wełna mineralna oraz styropian.

Wełna mineralna to produkt uzyskiwany z surowców naturalnych. Powstaje z materiału skalnego, który jest stapiany w bardzo wysokiej temperaturze, sięgającej nawet 1500°C, a następnie rozwłókniana, czyli w specjalny sposób rozdmuchiwana. Dzięki temu z płynnej masy formują się bardzo cienkie i długie włókna. Schłodzone „niteczki” są następnie spajane przy użyciu żywicy organicznej. Po utwardzeniu gotowy produkt jest cięty na fragmenty o odpowiednich rozmiarach, w zależności od formy, w jakiej ma być użyty. Uzyskany materiał może mieć różną charakterystykę i być bardziej sztywny – w takim przypadku mamy do czynienia z płytami – albo miękki i oferowany w postaci nadających się do rolowania elastycznych mat.

Wełna mineralna może być uzyskiwana z dwóch rodzajów materiału skalnego – krzemu, który pochodzi zwykle z piasku kwarcowego – albo z drobin skały wulkanicznej, czyli popularnego w budownictwie i drogownictwie bazaltu. Produkt uzyskiwany z krzemu nosi nazwę wełny szklanej, a w przypadku wełny produkowanej z bazaltu mówimy o wełnie skalnej.

Parametry użytkowe obu rodzajów wełny mineralnej są do siebie bardzo zbliżone, a najważniejszą różnicą jest nieco inna gęstość – wełna szklana to około 13 kg/m3, a skalna aż 35 kg/m3. Z powodu różnicy masy wełna szklana bywa częściej wykorzystywana do ocieplania połaci dachu, ponieważ nie obciąża dodatkowo całej konstrukcji w tak dużym stopniu, jak wełna skalna. Ta druga jest jednak nieco chętniej używana jako materiał do docieplania ścian, zwłaszcza w postaci sztywnych płyt. Ze względu na swoją wytrzymałość na ściskanie może być również używana w miejscach bardziej obciążonych, np. na stropach. Zdecydowanie inna jest również reakcja obu wełen na osuszenie spowodowane zawilgoceniem. Wełna szklana po zawilgoceniu nie nadaje się już do użytku i traci wszystkie swoje właściwości, natomiast wełna skalna, po osuszeniu powraca do swoich właściwości termoizolacyjnych.

Cechą charakterystyczną zarówno wełny mineralnej szklanej, jak i skalnej jest bardzo dobra odporność na ogień, ponieważ oba materiały topią się dopiero w temperaturach przekraczających 1000°C. Wykonana z nich termoizolacja będzie więc stosunkowo wytrzymała na rozprzestrzenianie się ognia. Wełna skalna uzyskuje nieco wyższą wytrzymałość na wysoką temperaturę i częściej jest wykorzystywana do izolowania kominów czy obudów kominkowych. Co ważne ze względu na swoją charakterystyczną budowę wełna ma wysoką paroprzepuszczalność, w połączeniu z odpowiednim tynkiem zapewni więc możliwość odprowadzania na zewnątrz pary wodnej przenikającej przez mury i zapobiegnie jej kondensacji wewnątrz struktur ściany.

Styropian do dociepleń

Styropian to najbardziej rozpowszechniony materiał termoizolacyjny, który może być bez przeszkód użyty do docieplenia niemal wszystkich miejsc narażonych na przyspieszoną utratę ciepła. Właściwości izolacyjne styropianu wynikają z tego, że znaczną część jego struktury stanowi zamknięte w porach powietrze. Styropian, czyli polistyren EPS jest produkowany z mieszanki styrenu z pentanem. Jest to środek o działaniu porotwórczym, za którego sprawą w temperaturze sięgającej 90°C oraz przy dopływie pary wodnej w masie tworzą się pęcherzyki zamykające sporą ilość powietrza. Podczas wstępnego etapu wytwarzania styropian przyjmuje formę niewielkich granulek. Następnie granulki są umieszczane w formach, w których po podgrzaniu do około 120°C łączą się w większe bloki. Po ostudzeniu materiał jest cięty na fragmenty o określonych rozmiarach.

Styropian jest produkowany w wariantach różniących się gęstością, a zarazem współczynnikiem przewodzenia ciepła. Poza klasycznymi odmianami styropianu białego są wytwarzane również styropiany z dodatkiem grafitu. Wyróżniają się one charakterystycznym szarym kolorem i mogą uzyskiwać niższy współczynnik przewodzenia, kształtujący się na poziomie 0,033–0,031 W/ (m·K).

Pewną odmianą styropianu jest również polistyren ekstrudowany XPS. W tym przypadku materiał jest uzyskiwany za sprawą dodania do polistyrenu środka pianotwórczego, a następnie wytłaczania mieszanki, do której wprowadza się gaz – zwykle dwutlenek węgla. W ten sposób w temperaturze przekraczającej 100°C formuje się płyty o odpowiednich rozmiarach, które są następnie dodatkowo kalibrowane i chłodzone. Wszystkie odmiany styropianu charakteryzują się bardzo małą nasiąkliwością, nie są więc narażone na działanie wody w takim stopniu jak wełna mineralna, która wprawdzie jest odporna na jej działanie, ale po zamoczeniu bardzo wolno schnie, co może być problemem w razie uszkodzenia zewnętrznej powłoki tynku. Styropian nie jest paroprzepuszczalny, co sprawia, że para wodna nie może się swobodnie przedostawać przez ściany.

Styropian jest mało odporny na promieniowanie UV, musi więc być on stosunkowo szybko pokryty tynkiem. Styropiany nie podtrzymują wprawdzie płomienia, tzn. są samo gasnące, jednak topią się w wysokich temperaturach, a w razie pożaru wydzielają dużą ilość dymu. Wielką zaletą styropianu jest natomiast jego bardzo niewielka masa. Termoizolacja styropianowa nie obciąża więc elewacji, jest wygodna w instalowaniu ze względu na lekkość poszczególnych elementów. Lekkość styropianu wpływa również na szybkość prac, ponieważ oznacza, że dodatkowe mocowania mechaniczne w postaci kotew trzeba wykonywać znacznie rzadziej. Plusem styropianu jest również to, że jest dostępny w różnych wersjach różniących się nie tylko parametrami termicznymi, ale również wytrzymałością mechaniczną. Istotna jest również łatwość obróbki oraz możliwość wyboru płyt o potrzebnej przy konkretnym projekcie grubości.

Jak wykonuje się warstwy termoizolacyjne ze styropianu lub wełny mineralnej?

Materiały termoizolacyjne muszą być ułożone w miejscach, które są narażone na kontakt z otoczeniem, przez co mogą prowadzić do wychładzania budynku. W przypadku docieplania podłóg wykonywanych na gruncie i stropów zazwyczaj układa się warstwę termoizolacyjną w postaci płyt. Używany jest tu najczęściej styropian o odpowiedniej odporności mechanicznej, a zwłaszcza wytrzymałości na ściskanie, choć wielu inwestorów decyduje się również na sztywne płyty z wełny skalnej.

W przypadku dachów rodzaj materiałów i docieplenia zależy w dużym stopniu od konstrukcji więźby i rodzaju pokrycia. Zwykle między krokwiami układa się elastyczne maty z wełny mineralnej. Przy dociepleniach nakrokwiowych stosuje się zazwyczaj płyty styropianowe. Przy izolowaniu termicznym dachów płaskich często wybiera się płyty z wełny skalnej lub styropianu.

Docieplenia ścian mogą być wykonywane dwiema najpopularniejszymi metodami – suchą i mokrą. W metodzie mokrej sztywne płyty z wełny mineralnej albo styropianu są mocowane do zewnętrznych ścian budynku za pomocą zaprawy klejowej, a dodatkowo wzmacniane połączeniami mechanicznymi w postaci kotew. Do całości mocuje się następnie specjalną siatkę, na której układa się wybrany rodzaj tynku.

 Docieplenia suche wymagają wykonania specjalnego rusztu – może on być zrobiony z profili stalowych, aluminiowych albo nawet z drewna. Przygotowany stelaż jest mocowany do ścian zewnętrznych za pomocą kotew i kołków, a między jego elementy o układzie kratownicowym wkładane są elementy płyt lub mat z wełny szklanej. Warstwę zewnętrzną, która zabezpiecza ściany przed działaniem warunków atmosferycznych, wykonuje się z drewna, okładzin z tworzyw sztucznych, blachy trapezowej lub płaskiej, a często także z płyt kamiennych albo betonowych. Zaletą takiego sposobu docieplania jest to, że prace mogą być wykonane stosunkowo szybko, a ze względu na nieużywanie zapraw również podczas niskich temperatur.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wszelkie prawa zastrzeżone. Justyr - Aby było Ci cieplej!
handmade: auxeria